Autor: Joanna Bialobrzewska

  • Deklaracja zgodności

    Deklaracja zgodności

    Wprowadzasz na rynek UE towar importowany z Chin? Zastanawiasz się kto zobowiązany jest do wystawienia deklaracji zgodności UE? Producent twierdzi, że jako dystrybutor jesteś odpowiedzialny za wystawienie deklaracji, zamieszczenie jej na towarze i tłumaczenie na język polski. Czy ma rację?

    Czy wyrób podlegający ocenie zgodności, nieposiadający deklaracji zgodności, może być wprowadzony do obrotu lub oddany do użytkowania na terytorium Unii Europejskiej? A może wprowadzić produkt pod własną marką?

    Co to deklaracja zgodności EU i kto ją wystawia?

    Zgodnie z ustawą o systemie oceny zgodności z dnia 30.08.2002 r. deklaracja zgodności UE jest oświadczeniem producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela stwierdzającym na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny zasadniczymi wymaganiami (dotyczącymi cech wyrobu, jego projektowania lub wytwarzania określonymi w dyrektywach nowego podejścia).

    Wystawienie dokumentu deklaracji zgodności UE umożliwia naniesienie oznakowania CE na dany wyrób.

    Skrót CE pochodzi od francuskich słów Conformité Européenne – oznaczających zgodność z przepisami europejskimi, a w szczególności z dyrektywami tzw. „nowego podejścia”.

    Kto może być upoważnionym przedstawicielem producenta?

    Upoważnionym przedstawicielem producenta może być osoba fizyczna lub prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, upoważniona przez producenta na piśmie do działania w jego imieniu.

    Deklarację zgodności wystawia zatem producent lub jego upoważniony przedstawiciel. Importer lub dystrybutor może, ale nie musi być upoważnionym przedstawicielem producenta.

    Zamieszczenie oznakowania CE

    Producent lub jego upoważniony przedstawiciel (ten kto poddał wyrób lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami i potwierdził ich zgodność) umieszcza na towarze oznakowanie zgodności.

    Zabrania się umieszczania na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych wymagań lub do którego nie zastosowano właściwej procedury oceny zgodności określonej w przepisach oznakowania zgodności lub znaków podobnych mogących wprowadzać w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora tego wyrobu (np. China Export).

    Ocena zgodności

    Wydawałoby się, że to wyłącznie po stronie producenta leży zapewnienie zgodności produktów z odpowiednimi normami i zamieszczenie oznakowania CE. To on może przeprowadzić testy sprawdzające produkt, posiada projekt, dokumentację techniczną. Nie jest tak. Również po stronie importerów oraz dystrybutorów leży odpowiedzialność za zapewnienie zgodności wprowadzanych do obrotu wyrobów z odpowiednimi wymaganiami prawnymi (w tym oznakowanie CE). Stanowi to dodatkową gwarancję spełnienia unijnych wymogów dotyczących ochrony zdrowia czy bezpieczeństwa środowiska naturalnego.

    Obowiązkiem importera jest zapewnienie, że wyroby wprowadzane przez niego do obrotu na teren UE spełniają wymagania bezpieczeństwa i nie stanowią zagrożenia dla europejskich konsumentów. W trakcie odprawy celnej towary muszą być odpowiednio oznakowane (znakiem CE oraz parametrami opisującymi wyrób – umieszczonymi na tabliczce znamionowej). Należy również przedstawić Deklarację Zgodności producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela. Wcześniej importer powinien sprawdzić, czy producent spoza UE podjął wszelkie stosowne kroki, aby wyrób był bezpieczny i spełniał wymagania. Jak również, czy jest on w stanie przedstawić wymaganą dokumentację na żądanie uprawnionych jednostek.

    Dystrybutor również powinien dysponować wiedzą w kwestiach obowiązujących wymogów prawnych i oznaczeń. Jednocześnie zobowiązany jest działać z należytą starannością, aby zapewnić, że obchodzenie się z produktem nie wpłynie negatywnie na jego zgodność z obowiązującymi przepisami.

    Kiedy wymagane jest tłumaczenie deklaracji na język polski?

    W przypadku gdy deklarację zgodności sporządzono w innym języku niż język polski, a z przepisów w wynika obowiązek dołączenia jej do wyrobu, producent lub jego upoważniony przedstawiciel albo importer powinien tę deklarację przetłumaczyć na język polski. Oczywiście o ile wyrób jest przeznaczony do używania lub dystrybucji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Ponadto, producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przekazać niezwłocznie ministrowi właściwemu ze względu na przedmiot oceny zgodności i Komisji Europejskiej kopię deklaracji zgodności. Pod warunkiem, że obowiązek ten wynika z przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust.1 ww. ustawy.

    Przechowywanie dokumentacji

    Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przechowywać dokumentację dotyczącą wyrobów oraz wyników dokonanej oceny godności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami przez okres 10 lat od daty wyprodukowania ostatniego wyrobu, którego dokumentacja ta dotyczy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

    Jeżeli producent ma siedzibę poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowił upoważnionego przedstawiciela, do przechowywania kopii dokumentacji dotyczącej wyrobu i przeprowadzonej oceny zgodności przez ww. okres obowiązany jest importer.

    Importer wprowadza towar pod własną marką

    Istnieje również taka możliwość, że dany importer wprowadził na rynek wyrób pod własną marką. W takim przypadku przejmuje on obowiązki producenta. Zgodnie z definicją zamieszczoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 „producent” to każda osoba fizyczna lub prawna, która wytwarza produkt lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie produktu i oferuje ten produkt pod własną nazwą lub znakiem towarowym.

    Wprowadzający towar pod własną marką musi dysponować wiedzą oraz wymaganą dokumentacją na temat projektowania oraz procesu produkcji danego wyrobu. Teraz to na nim ciąży odpowiedzialność prawna wynikająca z umieszczenia na produktach oznakowania CE.

    Podsumowanie

    Importer wystawia własną deklarację zgodności tylko wówczas, gdy sprzedaje produkt pod własną marką (wchodzi w rolę producenta) lub jest osobą upoważnioną przez producenta do wystawienia deklaracji. W pozostałych przypadkach, działając jako importer czy dystrybutor odpowiada za istnienie deklaracji i dokumentacji technicznej. Odpowiada również za ewentualne przetłumaczenie jej na język polski, jak również za „należytą staranność” w wyborze towaru bezpiecznego, który wprowadza na polski rynek.

    Źrodła

    Ustawa o systemie oceny zgodności z dnia 30.08.2002 r.

    Dyrektywy nowego podejścia i organizacje notyfikujące.

  • Reklamacja usługi fryzjerskiej

    Reklamacja usługi fryzjerskiej

    Wymarzyła Ci się metamorfoza włosów? Każda okazja jest dobra – początek wiosny, jesienna szaruga, nowa praca… Pokazujesz fryzjerowi zdjęcie z fantastyczną fryzurą (idealne cięcie podkreślające skręt loków, głębia koloru). Profesjonalista twierdzi, że Twój wybór to strzał w dziesiątkę i zabiera się za strzyżenie i farbowanie.

    Efekt półtoragodzinnych starań fryzjera nie spełnia Twoich oczekiwań. Jest wręcz odwrotnie – chcesz cofnąć czas! Fryzjer twierdzi, że wyglądasz rewelacyjnie i wystawia niemały rachunek.
    Co możesz z tym zrobić?

    Zawierasz z fryzjerem umowę o dzieło

    Korzystając z usług fryzjerskich zawierasz umowę o dzieło, której przedmiotem jest konkretny rezultat – np. fryzura ze zdjęcia. W zamian za wynagrodzenie profesjonalista decyduje się na wykonanie usługi. Rezultat nie spełnia oczekiwań? Klient może reklamować usługę, wskazując wady dzieła.

    Reklamacja

    W każdym indywidualnym przypadku należy dobrze ocenić okoliczności. Nie zawsze nasze niezadowolenie z usługi może być przesłanką do składania reklamacji. Niestety wyobrażenia często mijają się z rzeczywistością, dlatego myślenie zdroworozsądkowe powinno zadziałać zarówno po stronie fryzjera, jak i konsumenta. Jeśli stronom trudno polubownie dojść do porozumienia, warto złożyć reklamację na piśmie kolejnego dnia, gdy opadną emocje.

    Roszczenia klienta

    Jeśli wady dzieła są nieistotne – klient może żądać ich usunięcia (np. poprawki w strzyżeniu) bądź obniżenia wynagrodzenia w odpowiednim stosunku. Natomiast, gdy wady nie dadzą się usunąć i mają istotny charakter (włosy są zniszczone, skóra poparzona), zamawiający może od umowy odstąpić i żądać zwrotu pieniędzy.  Poza tym, istnieje możliwość żądania odszkodowania, gdy nienależyte wykonanie usługi przyczyniło się do powstania szkody majątkowej (np. niezbędne było wykonanie dodatkowych zabiegów regeneracyjnych lub innych działań przywracających stan sprzed wykonania usługi i konsument musiał ponieść koszt tych zabiegów).

    Podstawa prawna

    Umowa o dzieło: art. 627, 638 k.c.

    Reklamacja i roszczenia: art. 560 i 561 k.c.

    Odszkodowanie: art. 471 k.c

  • Wady prawne rzeczy

    Wady prawne rzeczy

    Zgodnie z brzmieniem art. 556 Kodeksu cywilnego: „Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną”. Kiedy mówimy o wadach prawnych rzeczy? Czy kupujący, który nabył rzecz z wadą prawną może złożyć reklamację do sprzedawcy i czego może żądać?

    Wady prawne rzeczy

    O wadach prawnych sprzedanej rzeczy możemy mówić w ściśle określonych przez ustawodawcę przypadkach (jest to katalog zamknięty), a mianowicie wtedy, gdy:

    • rzecz stanowi własność osoby trzeciej (nie stanowi własności sprzedawcy) lub jest obciążona prawem osoby trzeciej. Przykład: osobie trzeciej przysługuje prawo pierwokupu, odkupu, roszczenie o przeniesienie własności, roszczenie o wykonanie zapisu itp.;
    • ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia właściwego organu. Przykład: rzecz została zabezpieczona postępowaniu karnym jako dowód albo objęta jest zakazem zbywania w postępowaniu zabezpieczającym.
    • sprzedawane jest prawo, które nie istnieje. Przykład: wynalazek nie miał zdolności patentowej lub patent został udzielony nieuprawionej osobie, wówczas sprzedawca ponosi odpowiedzialność za istnienie tego prawa.

    Generalnie ujmując, wada prawna rzeczy ściśle wiąże się z brakiem uprawnień po stronie sprzedawcy do rozporządzania nią.

    Odpowiedzialność sprzedawcy i roszczenia kupującego

    Wydanie kupującemu rzeczy obarczonej wadą prawną umożliwia pociągniecie sprzedawcy do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz odpowiedzialności odszkodowawczej za straty jakie poniósł zawierając umowę (tzw. odszkodowanie w granicach ujemnego interesu umownego). Oznacza to, że oprócz możliwości odstąpienia od umowy i roszczenia obniżenia ceny (roszczenia z tytułu rękojmi) kupujący może żądać od sprzedawcy zwrotu kosztów zawarcia umowy, wydatków poniesionych  związku ze spełnieniem własnego świadczenia, zwrotu kosztów odebrania czy przechowania rzeczy, jak również dokonanych na rzecz nakładów w zakresie w jakim nie odniósł z nich korzyści, kosztów procesów itp (katalog roszczeń jest otwarty).

    Ponadto, kupujący, który może dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego (odszkodowanie w granicach pozytywnego interesu prawnego obejmujące nie tylko stratę ale również utracone korzyści).

    Podstawa prawna:

    art. 5563 k.c.

    art. 574 k.c.

    art. 415 k.c.

  • Paragon a reklamacja

    Paragon a reklamacja

    Często słyszę: „Paragon jest podstawą reklamacji”, „Paragon jest gwarancją towaru.” Takie informacje regularnie padają z ust sprzedawców przy sklepowych kasach, ale również, na zasadzie „kopiuj – wklej”, zamieszczane są w regulaminach i opisach procedur reklamacyjnych sklepów internetowych. Co w takim razie dzieje się, gdy zgubimy paragon albo zwyczajnie nam wypłowieje? Czy bez paragonu możemy reklamować towar?

    Paragon nie jest podstawą reklamacji

    Utarta praktyka przechowywania paragonów przez 2 lata nie ma nic wspólnego z prawem do reklamacji towaru czy usługi, a wiąże się wyłącznie z jedną z form uprawdopodobnienia sprzedawcy, że to właśnie u niego dokonaliśmy zakupu. Obowiązujące prawo nie wymaga od reklamującego, korzystającego z rękojmi, złożenia do sprzedawcy oryginału paragonu. Co więcej, prawo nawet nie formułuje wprost obowiązku przedstawienia dowodu zakupu. Zasadą natomiast jest, że podstawą złożenia reklamacji jest wystąpienie wady towaru lub usługi. 

    Dowód zakupu może przybrać postać paragonu, wyciągu z rachunku bankowego, zeznania świadka, wydruku z korespondencji e-mail, listu przewozowego, nagrania rozmowy telefonicznej, informacji z serwisu aukcyjnego itp. Dla procesu reklamacyjnego ma charakter wyłącznie informacyjny, potwierdzając fakt dokonania zakupu u danego przedsiębiorcy.

    Odmowa przyjęcia zgłoszenia reklamacyjnego albo odrzucenie reklamacji z powodu niedostarczenia oryginału paragonu będzie działaniem niezgodnym z prawem. Podobny zapis w regulaminie sklepu internetowego stanowi klauzulę niedozwoloną. Jednakże przedsiębiorca, o czym mowa wyżej, może domagać się od reklamującego, by ten wykazał, że reklamowany towar pochodzi z jego sklepu, co jest jednoznaczne z ustaleniem, czy przysługuje mu rękojmia.

    Paragon nie jest gwarancją towaru

    Stanowiąc jedynie dowód dokonanego zakupu paragon wskazuje podmiot odpowiedzialny względem kupującego z tytułu rękojmi. Kwestie odpowiedzialności gwarancyjnej określa oświadczenie gwarancyjne (np. dokument gwarancyjny).

  • Gwarancja czy rękojmia?

    Gwarancja czy rękojmia?

    Kupując buty często słyszę: „Towar ma 2-letnią gwarancję”. Proszę więc sprzedawcę o dokument gwarancyjny, bo chciałabym wiedzieć, kto jest gwarantem i na jakich zasadach odpowiada. Dostaję odpowiedź – „Gwarancją jest paragon. Proszę go zatrzymać, ewentualnie skopiować, by nie wyblakł…”. Próbuję wytłumaczyć, że pewnie chodzi o rękojmię, a nie gwarancję, ale spotykam się z  niezrozumieniem. Nasuwa się więc pytanie: do kogo, na jakiej podstawie i na jakich zasadach powinnam skierować reklamację, gdy ujawni się wada? Czy kupujący może mieć jakąś alternatywę i dokonać samodzielnej oceny w wyborze drogi reklamacyjnej?

    Gwarancja

    Najprościej ujmując, jest dobrowolnym zobowiązaniem gwaranta, czyli podmiotu składającego oświadczenie gwarancyjne. Może nim być producent, importer, dystrybutor ale również i sam sprzedawca. Gwarancja z reguły ogranicza się do przywrócenia określonej jakości rzeczy poprzez naprawę. Dlatego też, żeby dowiedzieć się czego możesz żądać z tytułu gwarancji musisz zapoznać się z treścią tego oświadczenia!

    O istnieniu gwarancji kupujący powinien być powiadomiony najpóźniej w momencie wydania towaru, zaś sama jej treść może przybrać dowolną formę, np. może mieć postać karty gwarancyjnej, ale równie dobrze może być oświadczeniem zawartym w reklamie. Co ważne, uprawniony może żądać od gwaranta wydania dokumentu gwarancyjnego utrwalonego na papierze lub innym trwałym nośniku!

    Rękojmia

    Jest 2-letnią, obowiązkową odpowiedzialnością sprzedawcy za wady fizyczne i wady prawne rzeczy. Oznacza to, że wybierając rękojmię, jako podstawę roszczeń reklamacyjnych, kupujący ma prawo swoje żądania kierować bezpośrednio do sklepu, a nie do producenta czy gwaranta. Natomiast sprzedawca ma obowiązek reklamację przyjąć i rozpatrzyć ją w ustawowym terminie.

    Gwarancja a rękojmia.

    Uprawnienia z tytułu rękojmi i gwarancji są od siebie niezależne i wzajemnie się nie wykluczają. Jest to równoznaczne z tym, że uchylenie się od odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi nie uniemożliwia dochodzenia roszczeń reklamacyjnych w trybie gwarancyjnym (i odwrotnie). Dla kupującego ma to istotne znaczenie wówczas, gdy gwarantem nie jest sprzedawca.

    Jeśli oprócz standardowych roszczeń z tytułu rękojmi (które przysługują Ci z mocy prawa) otrzymałeś gwarancję, to dokonanie wyboru drogi reklamacyjnej należy do Ciebie. Porównaj, co jest korzystniejsze i szybsze. Unikniesz ewentualnych wątpliwości co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy i terminów oczekiwania na decyzję przedsiębiorcy.

  • Udostępnienie nagrania rozmowy telefonicznej

    Udostępnienie nagrania rozmowy telefonicznej

    Masz problem z dostawcą usług telekomunikacyjnych? Przedłużyłeś umowę uzgadniając jej warunki telefonicznie z konsultantem, następnie otrzymałeś rachunek i okazało się, że na fakturze widnieje wyższa kwota? Dodatkowo oddalono Twoją reklamację twierdząc, że wyraziłeś zgodę na aktywowanie dodatkowo płatnej usługi? Jeśli jesteś przekonany, że telefoniczne ustalenia  były odmienne poproś operatora o przesłanie utrwalonego na trwałym nośniku nagrania rozmowy z konsultantem.

    Telefoniczna zmiana warunków umowy

    W zakresie świadczonych usług przedsiębiorca telekomunikacyjny może umożliwić abonentowi, będącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej, zmianę warunków umowy za pomocą środków porozumiewania się na odległość (w szczególności telefonicznie, przy użyciu poczty elektronicznej lub faksu).

    Udostępnianie treści nagrania

    Dostawca usług obowiązany jest jednak utrwalić oświadczenie abonenta i przechowywać je do końca obowiązywania umowy na zmienionych warunkach i udostępniać jego treść abonentowi na jego żądanie, zgłoszone w szczególności w trakcie postępowania reklamacyjnego.

    Pisemne potwierdzenie zmian

    Co więcej, w przypadku zmiany warunków umowy dokonanej telefonicznie powinna być utrwalona cała rozmowa. Jednocześnie na dostawcy usług ciąży obowiązek potwierdzenia abonentowi faktu złożenia oświadczenia o zmianie warunków umowy oraz jego zakresu i terminu wprowadzenia zmian w terminie ustalonym z abonentem, ale nie później niż w ciągu jednego miesiąca od dnia zlecenia zmiany.

    Podstawa prawna

    Ustawa prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r.

  • Świadczenie niezamówione

    Świadczenie niezamówione

    Pani X otrzymała przesyłkę, a w niej czasopismo z ofertą wydawcy, z którym nie pozostawała w stałych relacjach gospodarczych. Nigdy wcześniej nie zamawiała tego towaru, nie podawała również przedsiębiorcy swoich danych osobowych. Konsumentka nie odesłała towaru sprzedawcy (nie chciała ponosić kosztów wysyłki), ani nie przekazała przedsiębiorcy informacji o braku zainteresowania jego ofertą. Po miesiącu pani X otrzymała kolejny numer publikacji, tym razem wraz z fakturą i wezwaniem do zapłaty za rzekomo zamówioną roczną prenumeratę czasopisma. Czy w związku z zaistniałą sytuacją konsumentka zobowiązana jest do opłacenia faktury, odesłania czasopisma lub wcześniejszego poinformowania sprzedawcy o rezygnacji z prenumeraty?

    Konsument nie musi płacić za niezamówiony towar/usługę

    Konsument, który otrzymał niezamówione świadczenie nie ma obowiązku zapłaty, zwrotu i przechowania rzeczy. Brak odpowiedzi konsumenta nie stanowi zgody na zawarcie umowy. Takie działania przedsiębiorca podejmuje na własne ryzyko i nie może żądać zapłaty za ich wykonanie.

    Agresywne praktyki rynkowe

    Żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za świadczenie niezamówione, jak również żądanie zwrotu lub przechowania produktów, które nie były zamówione przez konsumenta, ale mimo tego zostały do niego dostarczone przez przedsiębiorcę, stanowią działania zaliczane do kategorii agresywnych praktyk rynkowych. W obrocie konsumenckim UE niedopuszczalny jest nacisk, który w znaczny sposób ogranicza lub może ograniczyć swobodę wyboru przeciętnego konsumenta lub jego zachowanie względem produktu i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez niego decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął (wprowadzenie konsumenta w błąd).

    Podstawa prawna

    Art. 5 ustawy o prawach konsumenta z dnia 31 maja 2014 r. :

    Spełnienie świadczenia niezamówionego przez konsumenta, o którym mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, następuje na ryzyko przedsiębiorcy i nie nakłada na konsumenta żadnych zobowiązań. Brak odpowiedzi konsumenta na niezamówione świadczenie nie stanowi zgody na zawarcie umowy.

    Art. 9 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym:

    Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są następujące agresywne praktyki rynkowe: 6) żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za produkty bądź zwrotu lub przechowania produktów, które zostały dostarczone przez przedsiębiorcę, ale nie zostały zamówione przez konsumenta.

  • Zwrot towaru

    Zwrot towaru

    Mimo, że świadomość konsumencka regularnie wzrasta, to nadal dość liczna grupa klientów nie wie, jak to jest ze zwrotami. Regularnie docierają do mnie pytania: Czy mogę zwrócić pierścionek zaręczynowy, bo narzeczonej się nie spodobał? Czy sprzedawca zobowiązany jest przyjąć zwrot nietrafionego prezentu gwiazdkowego? Czemu odmówiono mi zwrotu pieniędzy za buty, które jak przymierzyłam w domu okazały się za małe? Przecież wszędzie mówią i piszą, że mamy 14 dni do namysłu! Na zachodzie to wszystko można zwracać, a my przecież w Unii jesteśmy!  W tej kwestii liczne wątpliwości mają również przedsiębiorcy. Zagubieni w gąszczu codziennych formalności i informacji nie potrafią uargumentować swojego stanowiska. A co na to prawo?

    W sklepie stacjonarnym

    Prawo nie narzuca na sprzedawcę obowiązku przyjęcia zwrotu towaru niewadliwego zakupionego w  sklepie stacjonarnym. Jedynie dobrą wolą sprzedawcy lub elementem prowadzonej polityki sprzedażowej (taką praktykę stosują niektóre z sieciowych sklepów odzieżowych) jest możliwość zwrotu towaru lub wymiany w określonym przez sklep terminie.

    W sklepie internetowym lub podczas prezentacji w domu

    14-dniowy termin na rezygnację często mylnie utożsamiany jest ze sprzedażą stacjonarną! A dotyczy on jedynie zakupów dokonywanych na odległość (zamówienia telefoniczne, zakupy w sklepach internetowych) oraz poza lokalem przedsiębiorstwa (podczas prezentacji i pokazów, w trakcie domowej wizyty akwizytora).

    Zapewnienia sprzedawcy

    Jeśli w momencie zakupu sprzedawca informuje kupującego o możliwości zwrotu towaru, a nie sprecyzował tego dodatkowego uprawnienia konsumenckiego w swoim regulaminie, to warto upomnieć się o ewentualną adnotację pisemną na dokumentach sprzedaży na wypadek ewentualnego późniejszego nieporozumienia w tym zakresie.

    Podsumowując, zwrot towaru jest możliwy tylko w następujących przypadkach:

    • zakup na odległość,
    • zakup poza lokalem przedsiębiorstwa,
    • zakup w sklepie stacjonarnym – jedynie gdy sprzedawca zagwarantuje możliwość odstąpienia od umowy.
  • Przedłużona gwarancja – kłujący problem

    Przedłużona gwarancja – kłujący problem

    Kupujesz lodówkę. Sprzedawca namawia Cię na przedłużenie gwarancji do 4 lat, zapewniając, że jest to najlepsze zabezpieczenie na wypadek problemów z urządzeniem, które mogą wystąpić po 2 latach standardowej gwarancji. Urządzenie psuje się już po kilku miesiącach. Zgłaszasz reklamację – przecież masz 4 letnią gwarancję. Hurra, lodówka wymieniona na nową! Niestety, po 2 latach chłodziarka znów szwankuje…Tym razem  sprzedawca informuje Cię, że z przedłużonej gwarancji możesz skorzystać tylko jeden raz, ponieważ umowa ubezpieczenia obejmuje naprawę wyłącznie jednej szkody.

    Kupujący decyduje się na wykupienie rozszerzonej gwarancji, licząc, że na wypadek zalania telefonu cieczą będzie mógł liczyć na naprawę lub wymianę urządzenia. Niestety po fakcie okazuje się, że zawarta przez niego umowa ubezpieczenia (a dokładniej – jej ogólne warunki) zawierają obszerny katalog wyłączeń. Ubezpieczyciel nie odpowiada bowiem za awarie powstałe na skutek katastrof naturalnych (powodzie, ulewy), umyślne uszkodzenie, rażące niedbalstwo czy wykorzystanie urządzania w sposób odmienny, niż przewidziany w instrukcji producenta.

    Czym jest gwarancja?

    Gwarancja jest dobrowolnym zobowiązaniem podmiotu składającego oświadczenie gwarancyjne. Gwarant ma szeroką swobodę w określaniu przedmiotu gwarancji. Dlatego też jego odpowiedzialność może ograniczać się do objęcia gwarancją tylko określonych części rzeczy, a termin gwarancji może być odmienny dla poszczególnych elementów rzeczy.

    Kto jest gwarantem?

    Gwarantem może być producent, importer, dystrybutor lub sprzedawca. Natomiast uprawnionym z gwarancji może być zarówno konsument, jak i przedsiębiorca.

    Treść gwarancji

    Treść gwarancji powinna być sformułowana w języku polskim, w sposób jasny i zrozumiały. Oświadczenie gwarancyjne powinno określać czas trwania oraz terytorialny zasięg ochrony, uprawnienia przysługujące kupującemu i obowiązki ciążące na gwarancie, jak również termin ich wykonania. O samym istnieniu gwarancji konsument powinien być powiadomiony najpóźniej w momencie wydania towaru. Treść oświadczenia może przybrać dowolną formę, np. może być wręczoną kupującemu kartą gwarancyjną, ale równie dobrze może mieć postać oświadczenia zawartego w reklamie. W związku z powyższym, warto zapamiętać, że uprawniony z gwarancji ma prawo, by zażądać od gwaranta wydania oświadczenia gwarancyjnego utrwalonego na papierze lub innym trwałym nośniku.

    Gdy sprzedawca nie jest gwarantem

    Rola sprzedawcy (niebędącego gwarantem) w zakresie gwarancji w zasadzie sprowadza się do obowiązku poinformowania kupującego o istniejącej gwarancji i ewentualnego wydania dokumentów z nią związanych. Niekiedy sprzedawca może pośredniczyć w realizacji uprawnień gwarancyjnych, chociażby poprzez wpisanie daty zawarcia umowy na dokumencie gwarancyjnym, bądź przekazanie reklamowanego towaru do serwisu gwarancyjnego.

    Przedłużona i rozszerzona gwarancja

    W praktyce coraz częściej mamy do czynienia z „przedłużoną gwarancją” lub „rozszerzoną gwarancją”. Udzielane są one za dodatkową opłatą, będąc niczym innym jak umowami z ubezpieczycielami, pełniącymi funkcję gwarancyjną na wypadek wystąpienia określonych typów wad. Ich rola sprowadza się do możliwości ubiegania się przez kupującego o odszkodowanie bezpośrednio od ubezpieczyciela, a nie od gwaranta. Z reguły nie jest to gwarancja jakości w rozumieniu przepisów 577-581 Kodeksu cywilnego, a polisa ubezpieczeniowa!

    Zanim zdecydujemy się na „przedłużenie gwarancji” warto zapoznać się z treścią podpisywanej umowy, w tym z ogólnymi warunkami ubezpieczania. Pozwoli to uniknąć ewentualnych wątpliwości dotyczących zakresu ochrony, wyłączeń czy udziału wkładu własnego.